ZEMRA E JEZUSIT ANKOHET – SHËN MANUEL GONZÁLEZ
I braktisur!
Mes asaj dhimbjeje – përmbledhje e të gjitha dhimbjeve, që quhet Mundimi i Zotit tonë Jezu Krisht – në Ungjill lexojmë katër herë se Zoti ynë Jezus, i mbuluar me përbuzje, shprehu dhimbjen e Tij.
E para iu drejtua tre dishepujve të Tij më të afërt, të cilët i zuri gjumi:
“A nuk mundët të rrinit zgjuar me Mua qoftë edhe një orë?”
E dyta iu drejtua Judës, i cili e shiti dhe e tradhtoi:
“Mik, me një puthje po e tradhton Birin e Njeriut?”
E treta iu drejtua rojës së gjyqit që e goditi:
“Nëse kam folur keq, trego çfarë kam thënë keq; por nëse kam folur drejt, përse më godet?”
Dhe e katërta iu drejtua Atit të Tij, i cili e privoi nga prania e Tij e ndjeshme:
“Perëndia im, Perëndia im, përse më ke braktisur?”
(Në Kryq, Zoti ynë shqiptoi këto fjalë të një Psalmi të Biblës.)
Këto katër ankesa, kaq të qeta dhe të përmbajtura, që duken më shumë si vajtime sesa si ankesa, dolën nga buzët dhe nga Zemra e Jezu Krishtit; ato janë e njëjta dhimbje e shprehur në katër mënyra të ndryshme.
Braktisja!
Kjo është dhimbja e madhe e Zemrës së Krishtit; kjo është dhimbja që qëndron mbi detin e pafund e pa brigje të vuajtjeve, në të cilin është zhytur Zemra e Tij.
Braktisja nga miqësia njerëzore, e shfaqur në përgjumjen e plogësht të miqve të Tij më të afërt dhe në pabesinë e Judës; braktisja nga drejtësia njerëzore, e shfaqur në shuplakën fyese që i dhanë; dhe braktisja nga ngushëllimet hyjnore, në braktisjen nga Ati i Tij… Ai që ishte vetë Zoti, Krijuesi i qiellit dhe i tokës, e përjetoi braktisjen në natyrën e Tij njerëzore.
Braktisja është pika më e hidhur në kupën e vuajtjeve të Tij!
Maria, Maria!
[Këtu autori u drejtohet grave të një grupi lutjeje që ai kishte formuar dhe të cilat i quante “Mariat”.]
Merreni dhe shijojeni këtë mësim!
Për ju, Zoti në Ungjill nuk shpreh asnjë lavdërim për t’ju dhënë zemër, as ndonjë ankesë për t’ju qortuar.
Kjo do të thotë se Jezusi mbështetej tek ato — dhe tek ju — në orën e braktisjes së Tij…
A do të vazhdojë Ai të mbështetet tek ju në këtë orë të pafund të braktisjes së Tij në Tabernakull, të cilën Zoti vazhdon ta përjetojë edhe sot në kishat e mbarë botës?
Mendoni për braktisjen që Zoti vazhdon të pësojë në Tabernakujt e Tij, në meshtarët e Tij, nga besimtarët e pagëzuar dhe nga ata që e urrejnë dhe e përçmojnë…
Dëgjojeni, pra, atë ftesë të ëmbël të Krishtit në Tabernakull:
“Sikur të paktën ti të më doje!”
si në këtë çast lutjeje, ashtu edhe mes veprimtarive tona të përditshme