DON LUIGI BORHINO – THIRRJA NË LU MONFERRATO
(qyteti në Francë ku lindi nisma e këtij grupi të lutjes së 40 Orëve)
Jeta e tij nuk kishte qenë një jetë e mbushur me aventura. Ishte një thirrje e thjeshtë, por e shënuar qartë nga gjurma e Zotit. Thirrja e Zotit i erdhi në moshën gjashtëmbëdhjetëvjeçare.
I lindur në Lu Monferrato më 6 shkurt 1891, në një familje bujqish, ai ishte marrë me punët e fushës, por dallohej për devotshmërinë e tij të thellë.
Në vitin 1910 ndodhej në Foglizzo, duke kryer noviciatin. Vitin pasues e gjejmë në Valsalice, ku vazhdoi studimet e mesme. Atje kaloi tre vjet, duke arritur rezultate të mira.
Më pas u transferua në Vigevano si mësues dhe asistent. Po përfundonte vitin shkollor kur u thirr për shërbim ushtarak për shkak të luftës së viteve 1915–1918. Me thjeshtësinë që e karakterizonte gjithmonë, veshi uniformën ushtarake dhe përmbushi detyrën ndaj atdheut, duke luftuar në frontin maqedonas.
Në vitin 1920, pas pesë vitesh shërbimi ushtarak, më në fund u lirua dhe u dërgua në Treviglio. Më 24 shtator 1922 kremtoi Meshën e tij të parë në Treviglio. Qëndroi në atë shtëpi për tre vjet, duke u dalluar për devotshmërinë, thjeshtësinë dhe shpirtin e tij të punës.
Kush mund t’i përshkruajë dhuntitë e tij të panumërta, të ushqyera nga një shpirt sakrifice pa kufi, nga një modesti që i vinte natyrshëm, nga një aftësi e pashtershme për punë dhe nga një devotshmëri e rrënjosur thellë në bindjet e tij më të pjekura?
Në pamje të parë, dukej një njeri i thjeshtë dhe me mundësi modeste. Në të vërtetë, ishte një njeri i jashtëzakonshëm.
Veprimtaria e Don Borghinos ishte e palodhshme. Ai kishte tri fusha kryesore veprimtarie: Oratorin e San Roque-s, të cilin e drejtoi për rreth tridhjetë vjet, ku formoi breza të tërë të krishterësh të mirë dhe ku lindën rreth tridhjetë thirrje të shkëlqyera, si saleziane, ashtu edhe dioqezane; si edhe Spitalin Civil, ku, gjatë njëzet vjetëve të shërbimit fetar, pati mundësinë t’u qëndronte pranë një numri të jashtëzakonshëm të sëmurësh nga e gjithë lugina.
Njerëzit thoshin për të:
“E kujtojmë në ditët e akullta të dimrit apo në vapën përvëluese të verës, me zilen e tij të pandashme në dorë, duke kaluar mes grupeve të të rinjve në oborrin e Oratorit, herë të mbuluar me baltë e herë me pluhur; ose pranë ndërtesës së thjeshtë ku zhvillonte veprimtaritë e tij. Ndarë të rinjtë që ziheshin, u jepte nga një karamele më të vegjëlve dhe vinte në rregull grupet e ndryshme të nxënësve, përpara se të kalonin në kishë për katekizëm dhe bekim, ose të drejtoheshin për në teatrin e vogël, ku trupa teatrore – një tjetër krijim i tij, për të cilin kujdesej me dashuri të pafund – jepte shfaqje pothuajse çdo të diel.
Kur u drejtohej të rinjve, Don Borghino nuk fliste për gjëra të larta apo të thella. Ne e dëgjonim me kënaqësi, sepse thoshte gjëra të thjeshta që na preknin drejtpërdrejt në zemër. Dhe pikërisht për këtë, mbi të gjitha, e donim: sepse kishte një shpirt të ri dhe të thjeshtë si i yni dhe dinte të na kuptonte me një intuitë të pakrahasueshme.”
Pasioni i tij për Oratorin festiv e shtynte të gjente një mijë mënyra për të zgjuar interesin e të rinjve: katekizëm me çmime, shfaqje teatrore, akademi, festa solemne, procesione, shoqata dhe ekskursione, veçanërisht në male.
Ai nuk e humbiste kurrë kurajën. Vështirësitë vetëm sa e forconin vendosmërinë dhe vullnetin e tij për të vepruar.