Dëshmia e thirrjes së Motrës Mary of Mercy
Si është e mundur që një grua e re, e cila punonte në Nju-Jork në vitet ’90, të njihte dhe t’i bashkohej një kongregate të themeluar vetëm pak vite më parë në një qytet të vogël të Argjentinës? Siç ndodh me çdo thirrje në jetën rregulltare, Providenca Hyjnore ndërhyn dhe, përmes veglave të saj besnike, Zoti tërheq drejt Vetes atë që i përket Atij.
I përfundova studimet universitare në vitin 1990 dhe menjëherë gjeta punë në qytetin e Nju-Jorkut. Ia kisha dalë! Do të kërkoja një burrë të pasur dhe do t’i kisha të gjitha. Kështu po rridhte jeta ime në një mjedis materialist dhe botëror, në të cilin ndihesha shumë rehat, derisa Zoti ndërhyri.
Pa e kërkuar unë, Zoti doli të më takonte në Nju-Jork. Mësova sa munda për fenë time, njoha njerëz të jashtëzakonshëm që ndihmuan në ndryshimin e historisë (Atë Groeschel, Atë Andrew Apostoli, Kardinalin O’Connor, Nënë Agnus Mary, etj.), pashë Papa Gjon Palin II në Ditën Botërore të Rinisë në Kolorado, e jetova fenë time në një mënyrë të re dhe të guximshme, dhe pashë edhe të tjerë t’i afroheshin fesë.
Gjithë jeta ime kishte ndryshuar! Dhe në mes të gjithë kësaj, në skenë hyri Virgjëresha Mari. Në vitin 1993, një i ri nga grupi ynë i miqve takoi disa meshtarë argjentinas dhe, pak kohë më vonë, hyri në Institutin “Fjala e Mishëruar” ,dhe e filloi noviciatin në Bruklin. Kjo na tronditi të gjithëve! Pra, ekzistonte edhe kjo thirrje… dhe zemra ime filloi të ndiente shqetësim.
Planet e mia ishin tashmë të vendosura dhe i dashuri im i asaj kohe ishte kthyer në fenë katolike. Megjithatë, në zemrën time vazhdonte të jetonte një dëshirë e madhe. Si mund të bëhesha nënë e një familjeje të madhe dhe, në të njëjtën kohë, të mbetesha plotësisht e angazhuar në Kishë?
I isha lutur Shën Terezës së Fëmijës Jezus, por dukej sikur as ajo nuk po më ndihmonte… Kisha bërë një novenë në dhjetor: nëse trëndafili i radhës që do të çelte do të ishte i kuq, kjo do të thoshte se Zoti më donte rregulltare; nëse do të ishte i verdhë, do të martohesha dhe do të bëhesha bashkëshorte e nënë.
Ditën e fundit të novenës, trëndafili çeli: ishte i verdhë! Por kur iu afrova, pashë se ishte i verdhë nga jashtë dhe i kuq nga brenda! E tani?… Liri!
Në kërkimin tim për vendin e duhur, vendosa se ishte e rëndësishme për mua t’i bashkohesha një kongregate të konsoliduar mirë – jo diçkaje që kishte lidhje me një karizëm të ri – dhe që të ishte besnike ndaj Kishës në çdo aspekt: në liturgji, në lutje, në jetën bashkësore, në përdorimin e veshjes rregulltare, me respekt të madh për kushtet dhe me një përkushtim të madh ndaj Virgjëreshës Mari.
Për mua ishte e rëndësishme të hyja në një kongregatë ku mund ta kryeja formimin tim në Shtetet e Bashkuara dhe, natyrisht, ku flitej anglisht, sepse isha e bindur se nuk do të mund të mësoja kurrë një gjuhë tjetër.
Edhe një herë po bëja planet e mia…
Kur ai i riu që kishte hyrë në Institutin “Fjala e Mishëruar” (Verbo Encarnado) na ftoi të merrnim pjesë në ceremoninë e marrjes së sutanës më 25 mars 1994, i gjithë grupi ynë i miqve u mblodh dhe, me guxim, u nis drejt East New York, Brooklyn.
Motrat tona (për të cilat nuk kisha dëgjuar kurrë më parë) kishin mbërritur një ditë më parë!
Hyra te Shërbëtoret e Zotit dhe të Virgjërës së Matarës dhe më 2 shkurt 1995 mora veshjen rregulltare.
Pak ditë më vonë udhëtova në Argjentinë për të filluar formimin tim (në spanjisht!). Tashmë isha lodhur nga planet e mia dhe nga përpjekjet për t’i vënë kufij Zotit…
E falënderoj Nënën e Mëshirës për të gjitha hiret dhe dhuratat që kam marrë nëpërmjet saj, veçanërisht për dhuratën e thirrjes sime.