Ga naar de inhoud

Paus Johannes Paulus II: Wat moet ik doen om mijn leven zin te geven?

Boodschap van de Heilige Paus Johannes Paulus II voor de 32e Wereldgebedsdag voor Roepingen (1994)

 

Bij het herhaaldelijk uitnodigen van jongeren over de hele wereld om te mediteren over het gesprek van Christus met de jongeren (vgl. Mt 19,16-22; Mc 10,17-22; Lc 18,18-23), heb ik de gelegenheid gehad te benadrukken dat de jeugd haar ware rijkdom bereikt wanneer zij in de eerste plaats beleefd wordt als een tijd van beroepsbezinning.

De vraag van de jongere: “Wat moet ik doen om het eeuwige leven te bereiken? onthult een constitutieve dimensie van de jeugd zelf. De jongeman wil zeggen: “Wat moet ik doen om mijn leven zin te geven? Wat is Gods plan met mijn leven? Wat is Gods wil?

De dialoog die voortkomt uit de vraag van de jongere biedt Jezus de gelegenheid om de bijzondere intensiteit te openbaren waarmee God de man of vrouw liefheeft die in staat is zichzelf de vraag te stellen over zijn of haar eigen toekomst in een roepingsmatige sleutel: door zijn of haar blik op hem of haar te richten, heeft hij of zij hem of haar lief. Wie de roepingsrusteloosheid serieus beleeft, vindt in het hart van Christus een aandacht vol tederheid. Kort daarna onthult Jezus ook het antwoord dat God geeft aan hen die hun jeugd beleven als een gunstige tijd van geestelijke oriëntatie. Het antwoord is: Volg mij!

Het is in de navolging van Jezus dat de jeugd alle rijkdom van haar mogelijkheden openbaart en volheid van betekenis krijgt.

Het is in de navolging van Jezus dat jongeren de betekenis ontdekken van een leven geleefd als een gave van zichzelf en de schoonheid en waarheid ervaren van het groeien in liefde.

In de navolging van Jezus voelen zij zich geroepen tot verbondenheid met Hem als levende leden van het ene lichaam, de Kerk.

Het is in het volgen van Jezus dat zij hun persoonlijke roeping tot liefde zullen kunnen begrijpen: in het huwelijk, in het gewijde leven, in het gewijde ambt of in de zending ad gentes.

Die dialoog laat ook zien dat Jezus’ aandacht en tederheid onbeantwoord kunnen blijven. En verdriet is het gevolg van levenskeuzes die zich van Hem afkeren.

Hoeveel redenen weerhouden adolescenten en jongeren er vandaag de dag nog van om de waarheid van hun tijd te leven in een genereuze toewijding aan Christus! Hoeveel jongeren weten nog steeds niet tot wie ze zich moeten richten met de vraag die de rijke jongeman tot Jezus richtte! Hoeveel jongeren lopen het risico zichzelf te beroven van authentieke ontwikkeling!

En toch, hoeveel hoop! In het hart van elke nieuwe generatie blijft het verlangen om zin te geven aan het eigen bestaan altijd sterk aanwezig. Jongeren zijn op zoek naar iemand op hun reis die met hen kan praten over de problemen die hen belasten en die oplossingen kan voorstellen, waarden, perspectieven waarvoor het de moeite waard is om je toekomst op het spel te zetten.

Wat we vandaag nodig hebben, is een Kerk die weet hoe ze moet reageren op de verwachtingen van jongeren. Jezus wil met hen in dialoog treden en hen, via zijn lichaam dat de Kerk is, een keuze in het vooruitzicht stellen die hun hele leven omvat. Zoals Jezus met de leerlingen op de weg naar Emmaüs, moet de Kerk vandaag de reisgenoot worden van jongeren, vaak getekend door onzekerheden, weerstand en tegenstrijdigheden, om hun het altijd wonderbaarlijke nieuws van de Verrezen Christus te verkondigen.

Dit is dus wat we nodig hebben: een Kerk voor jongeren die weet hoe ze hun harten moet aanspreken, ze moet verwarmen, ze moet troosten, ze moet enthousiasmeren met de vreugde van het Evangelie en de kracht van de Eucharistie; een Kerk die weet hoe ze degenen die op zoek zijn naar een ideaal dat hun hele bestaan in beslag neemt, moet verwelkomen en zich begeert; een Kerk die niet bang is veel te vragen nadat ze veel heeft gegeven; die niet bang is jongeren te vragen de inspanning te leveren van een nobel en authentiek avontuur, dat van het volgen van het Evangelie.