Onze Heer Jezus Christus is veeleisend! Hij vraagt je telkens naar meer…

Wij zijn Pietro en Antonella, ouders van een contemplatieve zuster. Dit schrijven wil een getuigenis zijn van hoe wij de keuze van onze dochter beleven.

Wij zijn vele jaren in onze parochie actief geweest als catechisten en zodoende te proberen om het geloof in onze Heer Jezus Christus te voeden, Hem als het centrum van ons leven geplaatst, op een manier dat Hij onze plannen volledig heeft veranderd: als je je hart opent voor God, komt Hij met zoete aandrang binnen en verovert daar gestaag Zijn plek.

We hebben het Instituut van het Mensgeworden Woord (I.V.E.) in 2007 leren kennen, via de missionaire aanwezigheid van de congregatie in onze parochie. Bij het aflopen van die periode is onze dochter via de zusters betrokken geraakt bij de I.V.E. en zodoende is haar interesse opgewekt om enkele dagen door te brengen in hun klooster in Segni (Italië).

In het begin dachten we dat dit slechts een eenvoudige bewondering betrof en waren blij met haar enthousiasme, maar na verloop van tijd beseften we dat het veel dieper ging dat dat; zij had haar roeping ontdekt.

Het is voor onze naaste familie niet gemakkelijk geweest om deze keuze te accepteren, gezien haar prille leeftijd van 15 jaar. Maar wij zagen dat zij gelukkig was en ook steeds meer overtuigd. Daar putten we kracht uit, ondanks de honderden kilometers die tussen ons in lagen. Maar onze Heer Jezus Christus is veeleisend! Hij vraagt je telkens naar meer en als je Hem de ruimte geeft, gooit Hij je plannen weer helemaal om. Onze dochter heeft de zwaarste keuze gemaakt voor een ouder om te accepteren: zij koos voor het contemplatieve leven. Een keuze die radicaal ingaat tegen alles dat gangbaar is in de hedendaagse maatschappij, waarin Christelijke waarden als respect, liefde en trouw helaas met voeten worden getreden, worden beschimpt en gezien als achterhaald. Maar al te vaak vergeten Christelijke stellen de belofte-formule, uitgesproken tijdens de huwelijksviering: “Bent u bereid kinderen als geschenk uit Gods hand te aanvaarden, hen in uw liefde te laten delen en hen in de geest van Christus en zijn Kerk op te voeden?”. Vaak geven ouders de eigen plannen voorrang boven die van God en hebben hoge verwachtingen van hun kinderen, wensen ‘het beste’ voor ze, zoals een carriëre en succes. Het komt daarbij nog weleens voor dat ouders in hun kinderen graag datgene bewerkstelligd zien, dat zij in het eigen leven niet hebben kunnen waarmaken. Er wordt vergeten dat God voor ieder van ons een plan heeft. Het belangrijkste is om zich niet de baas over het eigen leven te wanen, maar het vertrouwen in God te stellen. Hij zal dan met zekerheid grote dingen doen (zoals ook Maria heeft gedaan, vertrouwende op de boodschap van de engel, zelfs al wist zij niet wat haar te wachten stond). Aan de andere kant: het christelijk leven is niet altijd lineair en wordt gekenmerkt door het kruis, door tegenslag, teleurstelling, moeilijkheden. Maar het belangrijkste is om altijd het licht van het geloof brandende te houden.

ontemplatieve zuster kloosterVoor onze dochter, die momenteel verblijft in het klooster van Valkenburg (Nederland), is het niet gemakkelijk om te leven op een afstand van 1800 km. Maar het gebed overbrugt elke afstand. We voelen ons spiritueel dan ook heel sterk verbonden! We hebben de kans gehad om de plek te bezoeken waar onze dochter woont en haar dagelijkse werkelijkheid aan den lijve te ervaren. We kunnen getuigen dat de dag van de contemplatieve zusters geheel in het teken staat van niet aflatend gebed, dat centraal staat in het contemplatieve leven. Dankzij hen en andere contemplatieven verspreid over de wereld kan de Kerk voortgaan, temidden van ontelbare moeilijkheden. Het contemplatieve leven draait om ‘het enige fundamentele’.

Verwijzend naar Maria in het evangelie van Lucas, wanneer Jezus bij het huis van Martha en Maria was; vertelde ze ons hoe zij het beste deel heeft genomen. Het zijn de stilte en de ascese die het voor een contemplatieve religieuze mogelijk maken om van het leven een onophoudelijk gebed te maken, een doorlopend eerbetoon aan de Allerheiligste Drie-eenheid. Ook al is er een grote noodzaak voor het apostolaat; het is nodig dat God enkelen oproept om zich geheel en al aan Hem toe te wijden. Het is een roeping ín een roeping, een heel krachtig verlangen om het eigen leven vrucht te laten voortbrengen, in eenheid met Christus, in de stilte en afzondering, steeds afgaande op het baken van het licht der liefde, dat leidt tot God. Een roeping ook, om het geheim te ontdekken om zich zonder ophouden door Hem te laten verlichten. De heilige Theresa van Lisieux zegt ons: “O Jezus, mijn Liefde, eindelijk heb ik mijn roeping gevonden: mijn roeping is liefde! Ja, ik heb mijn plaats in de Kerk gevonden, en deze plaats, mijn God, hebt Gij mij gegeven: in het hart van de Kerk, mijn moeder, zal ik liefde zijn.”

In onze dochter leeft het heel krachtige verlangen om haar leven vruchtbaar te maken, in eenheid met Christus, luisterende naar Zijn Woord. Een spiritueel moederschap waarvan wij hopen dat die vrucht zal brengen, op deze aarde en in de hemel.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *