Ga naar de inhoud

Lieve moeders, stop nooit met bidden!

Zeer recent is mijn lieve oma overleden. Ze was moeder van 6 kinderen, die allemaal trouwden, grootmoeder van 26 kleinkinderen, tot nu toe 5 getrouwd en een religieuze priester, en 8 achterkleinkinderen. Na meer dan 63 jaar van een sterk en stralend huwelijk overleed ze op 89-jarige leeftijd naar de hemel en verliet mijn grootvader, die jarenlang voor haar had gezorgd.
 
Mijn moeder, haar dochter, vertelde me verschillende keren hoe ongelooflijk het was dat ze nooit klaagde over haar lijden en hoe ze nooit ontrouw was. Ze leefde heel diep en concreet vanuit en voor het gebed en de Sacramenten. Haar grootste vreugde in het leven was het leven in Christus en het doorgeven van Christus aan de mensen om haar heen.
 
En ze was heel menselijk, een beetje ijdel, en in de vele familiespellen vaak “creatief” met de regels uit een competitieve houding. Maar ook heel menselijk in de meer positieve zin, van luisteren, zorgen, verzoenen en dienen. En vooral, wat ons het meest menselijk maakt, is wat ons verheft in Christus. Bidden zonder ophouden… Gods genade ontvangen in de biecht… Opgenomen worden in het goddelijk leven door de veelvuldige Communie.
 
De moeder van onze lieve grootmoeder bad veel dat een van haar zonen priester zou worden. Ze trouwden allemaal en haar gebeden werden doorgegeven aan de volgende generatie… Uiteindelijk werden een achterkleinzoon (ikzelf) en een kleinzoon (de neef van mijn moeder, een jaar na mij) priester. En wie weet wie er nog komen!
 
Het is op het moment van de dood dat iemands offer van liefde definitief wordt. Het is nog maar zo kort geleden dat ons hele gezin zich nog meer heeft gerealiseerd hoeveel ze van God hield, hoeveel ze van ons allemaal hield, en van zoveel anderen.
 
En aan veel mensen heb ik zonder scrupules gezegd: haar gebeden hebben een wezenlijk aandeel in mijn ontdekking van mijn priesterroeping en ook in mijn volharding in de roeping! Ze vertelde me elke keer dat ze me zag, dat ze elke dag voor me baden in hun dagelijkse rozenkrans. Mijn moeder herhaalde tegen me dat ze elke dag voor me baden.
 
Wat een geschenk aan de Kerk, aan de wereld, is een biddende moeder, grootmoeder, overgrootmoeder, een liefhebbende en gelovige vrouw!
 
Alstublieft, lieve moeders, stop nooit met uw gebeden, nooit!
 
Bid voor de rust van mijn oma Annemieke. Maar misschien, na haar getuigenis en zoveel meer dingen die ik zou kunnen vertellen, kunnen we ook om haar voorspraak gaan vragen! Verschillende mensen zijn al instinctief begonnen haar voorspraak te vragen en er zijn al enkele speciale genaden gegeven.
 
Bid, bid, in en door de Heilige Sacramenten, en onze dierbare Moederkerk en onze dierbare Religieuze Familie zullen gezegend worden met overvloedige roepingen, heilige roepingen!
 
God zegene u allen!
 
In Christus en Maria,
 
Pater Johannes van Voorst IVE