Μαρτυρία για την κλήση της αδελφής Mary of Mercy
Πώς είναι δυνατόν μια νεαρή γυναίκα που εργαζόταν στη Νέα Υόρκη τη δεκαετία του ’90 να γνώρισε και να εντάχθηκε σε μια Αδελφότητα που είχε ιδρυθεί μόλις λίγα χρόνια νωρίτερα σε μια μικρή πόλη της Αργεντινής; Όπως συμβαίνει σε κάθε κλήση προς τη μοναχική ζωή, η Θεία Πρόνοια παρεμβαίνει και, μέσω πιστών οργάνων, ο Θεός προσελκύει προς τον εαυτό Του ό,τι Του ανήκει. Ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο πανεπιστήμιο το 1990 και αμέσως βρήκα δουλειά στη Νέα Υόρκη. Τα είχα καταφέρει! Θα έβρισκα έναν πλούσιο σύζυγο και θα τα είχα όλα. Κι έτσι εξελισσόταν η ζωή μου σε ένα υλιστικό και κοσμικό περιβάλλον (στο οποίο ένιωθα πολύ άνετα), μέχρι που ο Θεός παρενέβη. Χωρίς να Τον αναζητήσω, ο Θεός ήρθε να με συναντήσει στη Νέα Υόρκη. Έμαθα ό,τι μπορούσα για την πίστη μου, γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους που συνέβαλαν στην αλλαγή της ιστορίας (τον Πατέρα Γκρόσελ, τον Πατέρα Άντριου Αποστόλι, τον Καρδινάλιο Ο’Κόννορ, τη Μητέρα Άγκνους Μαίρη κ.ά.), είδα τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β’ στην Ημέρα της Νεολαίας στο Κολοράντο, έζησα την πίστη μου με έναν νέο και τολμηρό τρόπο και είδα και άλλους να πλησιάζουν την πίστη. Όλη μου η ζωή είχε αλλάξει! Και εν μέσω όλων αυτών, η Παναγία μπήκε στη σκηνή. Το 1993, ένας νεαρός από την παρέα μας γνώρισε μερικούς Αργεντινούς ιερείς και λίγο αργότερα εισήλθε στο Ταγμα «του Ενσαρκωμένου Λόγου» και ξεκίνησε το δοκίμιο του στο Μπρούκλιν. Αυτό μας συγκλόνισε όλους! Τότε υπήρχε και αυτή η άλλη κλήση… και η καρδιά μου άρχισε να στεναχωριέται. Τα σχέδιά μου ήταν ήδη έτοιμα και, επιπλέον, ο τότε φίλος μου είχε προσηλυτιστεί στον Καθολικισμό. Όμως, μια μεγάλη επιθυμία εξακολουθούσε να υπάρχει στην καρδιά μου. Πώς θα μπορούσα να γίνω μητέρα μιας πολυμελούς οικογένειας και ταυτόχρονα να παραμείνω πλήρως αφοσιωμένη στην Εκκλησία; Είχα προσευχηθεί στην Αγία Θηρεσία του βρέφους του Ιησού και ούτε καν εκείνη με βοηθούσε… Της είχα κάνει μια εννιάμερη προσευχή τον Δεκέμβριο: αν το επόμενο τριαντάφυλλο που θα άνθιζε ήταν κόκκινο, θα σήμαινε ότι ο Θεός με ήθελε μοναχή, αν ήταν κίτρινο, θα παντρευόμουν και θα γινόμουν σύζυγος και μητέρα. Την τελευταία μέρα της εννιάμερης προσευχής το τριαντάφυλλο άνθισε: ήταν κίτρινο! Αλλά όταν πλησίασα το τριαντάφυλλο, είδα ότι ήταν κίτρινο εξωτερικά και κόκκινο εσωτερικά! Και τώρα τι;… Ελευθερία! Τώρα ο Θεός μου ζητούσε να Του παραδώσω ελεύθερα τη ζωή μου, για να συμμετάσχω μαζί Του στο έργο της λύτρωσης. Στην αναζήτησή μου για το σωστό μέρος, αποφάσισα ότι ήταν σημαντικό για μένα να πρόκειται για μια καλά εδραιωμένη Αδελφότητα – όχι κάτι που να σχετίζεται με κάποιο νέο χάρισμα –, η οποία να είναι πιστή στην Εκκλησία σε όλες τις πτυχές: στη λειτουργία, στην προσευχή, στην κοινοτική ζωή, στη χρήση του ράσου, με μεγάλο σεβασμό προς τους όρκους και μεγάλη αφοσίωση στην Παναγία. Για μένα ήταν σημαντικό να ενταχθώ σε μια Αδελφότητα στην οποία θα μπορούσα να ολοκληρώσω την εκπαίδευσή μου στις Ηνωμένες Πολιτείες και, φυσικά, να μιλάται αγγλικά, καθώς ήμουν σίγουρη ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να μάθω άλλη γλώσσα. Και πάλι έκανα τα δικά μου σχέδια… Όταν εκείνος ο νεαρός που εισήλθε στο Τάγμα «του Ενσαρκωμένου Λόγου» μας προσκάλεσε να παρευρεθούμε στην τελετή της παραλαβής του ράσου του στις 25 Μαρτίου 1994, όλη η παρέα μας συγκεντρώθηκε και με θάρρος κατευθύνθηκε προς το «East New York Brooklyn». Οι αδελφές μας (για τις οποίες δεν είχα ακούσει ποτέ πριν) είχαν φτάσει την προηγούμενη μέρα! Εισάχθηκα στις «Δούλες του Κυρίου» και στις 2 Φεβρουαρίου 1995 έλαβα το ράσο. Λίγες μέρες αργότερα ταξίδεψα στην Αργεντινή για να ξεκινήσω την εκπαίδευσή μου (στα ισπανικά!). Είχα ήδη βαρεθεί τα δικά μου σχέδια και το να θέτω όρια στον Θεό… Ευχαριστώ τη Μητέρα του Ελέους για όλες τις χάρες και τα δώρα που έλαβα μέσω Αυτής, ειδικά για το δώρο της κλήσης.